Η σαρακατσάνικη λαλιά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τεκμήρια της ιστορικής και πολιτισμικής εμπειρίας των Σαρακατσαναίων. Στο λεξιλόγιο, στις εκφράσεις και στους ιδιαίτερους γλωσσικούς τύπους της αποτυπώνονται ο ποιμενικός βίος, οι κοινωνικές σχέσεις, η οργάνωση της κοινότητας, οι μετακινήσεις, το φυσικό περιβάλλον και ένας ολόκληρος τρόπος αντίληψης του κόσμου.
Η σχετική ερευνητική δράση αποβλέπει στη συστηματική συλλογή, καταγραφή, γλωσσολογική τεκμηρίωση και μελέτη αυτού του υλικού. Στόχος δεν είναι απλώς να διασωθούν παλιές λέξεις, αλλά να αναδειχθεί η λαλιά ως ζωντανός φορέας μνήμης και ταυτότητας και να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο επιστημονικό αρχείο, διαθέσιμο για μελλοντική έρευνα και αξιοποίηση.
Η δράση υλοποιείται με την επιστημονική εποπτεία του Καθηγητή Γλωσσολογίας Κώστα Δ. Ντίνα, με τη συνεργασία του Δρ. Γλωσσολογίας Νίκου Βογιατζή και της Καθηγήτριας Ιφιγένειας Βαμβακίδου, στο πλαίσιο μιας διεπιστημονικής προσέγγισης της σαρακατσάνικης γλώσσας και πολιτισμικής μνήμης.